Ustawa prawo czekowe

Dział I
Wystawienie i forma czeku

Art. 1. Czek zawiera:
 1) nazwę „czek” w samym tekście dokumentu, w języku, w jakim go wystawiono;
 2) polecenie bezwarunkowe zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej;
 3) nazwisko osoby, która ma zapłacić (trasata);
 4) oznaczenie miejsca płatności;
 5) oznaczenie daty i miejsca wystawienia czeku;
 6) podpis wystawcy czeku.  

Art. 2.  Nie będzie uważany za czek dokument, któremu brak jednej z cech, wskazanych w artykule poprzedzającym, wyjąwszy przypadki, określone w ustępach następujących.
W braku osobnego oznaczenia, miejsce wymienione obok nazwiska trasata, uważa się za miejsce płatności. Jeżeli obok nazwiska trasata wymieniono kilka miejsc, czek jest płatny w miejscu, wymienione najpierw.
W braku takiego lub wszelkiego innego oznaczenia, czek jest płatny w miejscu wystawienia.
Czek, w którym nie oznaczono miejsca wystawienia, uważa się za wystawiony w miejscu, podane obok nazwiska wystawcy.

Art. 3.  Czek wystawia się na bankiera, który ma fundusze do rozporządzenia wystawcy, zgodnie z wyraźną lub dorozumianą umową, uprawniającą wystawcę do rozporządzania tymi funduszami za pomocą czeku. Wszakże dokument, wystawiony bez zachowania tego przepisu, pozostaje mimo to ważny jako czek.
W czekach, wystawionych i płatnych w Polsce, można jako trasata wskazać jedynie bankiera. Polecenie zapłaty, które nie odpowiada temu przepisowi, jest jako czek nieważne.