Wykroczenie, któremu można zapobiec

Kwestię odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy regulują także przepisy ustawy o policji z dnia 6 kwietnia 1990 roku. Zgodnie z nią podstawowymi zadaniami policji są m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra oraz ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust 2 pkt 1 i 2). Przepis art. 58. ust 1 niniejszej ustawy stanowi, iż policjant jest obowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania.

Z powyższego wynika więc obowiązek do podejmowania wszelkich czynności mających na celu zapewnienie ochrony mienia jak i zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przypadku naruszenia powyższych obowiązków ustawa przewiduje odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Według przepisu art. 132 ustawy o policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Jako naruszenie dyscypliny służbowej wskazuje się przede wszystkim zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy oraz  niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

Wobec tego, w przypadku braku podjęcia czynności przez policjanta może on odpowiadać za naruszenie dyscypliny służbowej. Kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej strażników miejskich regulują natomiast przepisy regulaminów straży miejskiej uchwalanych w gminach oraz ustawa o pracownikach samorządowych.