Umowny system gwarantowania środków pieniężnych

Zawsze jedną ze stron takiej umowy jest Bankowy Fundusz Gwarancyjny. To on bowiem jest gwarantem środków zdeponowanych w bankach. Drugą stroną może być bank, jednak nie każdy. Umowę o utworzeniu umownego systemu gwarantowania środków pieniężnych może zawrzeć tylko podmiot objęty obowiązkowym systemem gwarantowania środków pieniężnych na podstawie ustawy o BFG. Zgodnie z tym, podmiotami objętymi obowiązkowym systemem gwarantowania środków pieniężnych są:

• banki krajowe w rozumieniu ustawy Prawo bankowe, a więc banki mające siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej,
• oddziały banków mających siedzibę w państwie nie będącym członkiem Unii Europejskiej, wykonujące działalność na terytorium RP - jednak tylko wówczas, gdy nie są uczestnikami systemu gwarantowania środków pieniężnych albo system gwarantowania, w którym uczestniczą, nie zapewnia gwarantowania środków pieniężnych do wysokości określonej w ustawie o BFG.

Poza tym umowę o utworzeniu umownego systemu gwarantowania mogą zawrzeć z Funduszem tylko takie podmioty objęte obowiązkowym systemem gwarantowania środków pieniężnych, które wywiązują się z obowiązków określonych w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, a więc:

• tworzą fundusz ochrony środków gwarantowanych na zaspokojenie roszczeń deponentów w przypadku spełnienia warunków gwarancji przez którykolwiek podmiot objęty tym systemem,
• lokują aktywa stanowiące pokrycie funduszu ochrony środków gwarantowanych w skarbowych papierach wartościowych i bonach pieniężnych NBP oraz deponują je na wyodrębnionym dla każdego banku rachunku depozytowym w NBP lub Krajowym Depozycie Papierów Wartościowych,
• przekazują BFG informacje niezbędne do wykonywania zadań Funduszu,
• wnoszą na rzecz Funduszu opłaty roczne w odpowiedniej wysokości.