Przerwanie biegu przedawnienia przez uznanie

Bieg przedawnienia przerywa się przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Powszechnie akceptowany pogląd wskazuje na możliwość dokonania czynności uznania w każdy sposób. Może to być pisemna umowa, może to być również czynność konkludentna. Doktryna uznaje, że nie jest wymagane zachowanie formy pisemnej umowy. Wszyscy są na ogół zgodni co do tego, że do przerwania przedawnienia wystarcza samo tylko stwierdzenie istnienia długu przez dłużnika. Natomiast to, czy konkretne zachowanie się dłużnika można uważać za przyznanie, że dług istnieje, jest tylko kwestią oceny stanu faktycznego ustalonego przez sąd.

Reasumując należy stwierdzić, że art. 123 kodeksu cywilnego nie wymaga dla uznania roszczenia żadnej szczególnej formy, co oznacza, że może ono nastąpić nie tylko w sposób wyraźny, ale i dorozumiany, na przykład przez zapłatę odsetek, spełnienie części świadczenia, prośbę o odroczenie płatności długu itp.