Umowa przewozu osób i rzeczy

Kto jest stroną umowy przewozu?

Przez umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Przepisy regulujące umowę przewozu nie mają zastosowania do przewozów okazjonalnych, wykonywanych odpłatnie przez osoby fizyczne i prawne, nie mające statusu prawnego przewoźnika, jak również do przewozów dokonywanych nieodpłatnie (z grzeczności). Przyjmuje się, że do tego rodzaju przewozów, gdy są odpłatne, należy stosować przepisy dotyczące umowy o dzieło, a gdy są nieodpłatne - odpowiednio przepisy o zleceniu. Jak wynika z tego uregulowania przewoźnik jest przedsiębiorcą. Zobowiązuje się on w zakresie prowadzonego przedsiębiorstwa do przewozu i to zarówno rzeczy jak i osób. Przewoźnikiem mogą być osoby fizyczne lub osoby prawne prowadzące przedsiębiorstwo transportowe, uprawnione na podstawie przepisów administracyjnych do wykonywania działalności przewozowej w sposób stały i zarobkowy. Zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego i międzynarodowego transportu drogowego określa ustawa o transporcie drogowym.

Kontrahentem przewoźnika przy przewozie osób jest sam podróżny (pasażer) lub inna osoba działająca na jego rzecz (np. biuro podróży albo inny organizator przewozu). Przedmiotem przewozu osób mogą być tylko osoby fizyczne. Przy przewozie rzeczy drugą stroną umowy przewozu jest wysyłający. Wysyłający nie musi być właścicielem nadawanych do przewozu rzeczy. Umowę przewozu może zawrzeć osobiście, przez przedstawiciela lub spedytora.

Co jest świadczeniem stron umowy przewozu?

Podstawowym obowiązkiem przewoźnika przy przewozie osób jest przewiezienie podróżnego albo określoną trasą, albo do określonego miejsca przeznaczenia, przy czym ważny jest nie tylko rezultat przewozu, ale także sposób jego wykonania.