Składowisko aut na części wspólnej nieruchomości

Odpowiedź:

Zgodnie z art. 206. Kodeksu cywilnego, każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Uprawnienie współwłaściciela do współposiadania rzeczy wspólnej polega na tym, że, tak jak każdy inny współwłaściciel, może on posiadać całą rzecz i korzystać z niej. Jest to więc wspólne uprawnienie, bo żadnemu współwłaścicielowi nie przysługuje z tytułu udziału we własności prawo do wyłącznego korzystania (posiadania) z jakiejś określonej części rzeczy. Uprawnienie współwłaściciela do współposiadania rzeczy wspólnej nie oznacza, że zakres korzystania przez niego z rzeczy wspólnej musi odpowiadać wielkości udziału we własności albo jakiemukolwiek innemu określonemu ułamkowi; o zakresie współposiadania i korzystania z rzeczy decyduje bowiem tylko sposób, jaki w konkretnych okolicznościach da się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaściciel. (tak: Najnowsze wydanie: Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Rudnicki Stanisław; Warszawa 2007 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis (wydanie VIII) s. 584)

W związku z powyższym, każdemu ze współwłaścicieli przysługuje prawo do wspólnego korzystania z placu. Rację ma więc jego obecny, jedyny użytkownik, utrzymując, że jest to także jego teren, jednakże powinien w tym względzie liczyć sie z takimi samymi uprawnieniami reszty współwłaścicieli.

Osobom odsuniętym od posiadania i możliwości korzystania z rzeczy wspólnej przysługują następujące możliwości upomnienia się o swoje prawa:

1. Według wyroków SN z 28 września 1978 r. (III CRN 172/78, OSNCP 7-8/79, poz. 150) i z 23 kwietnia 1993 r. (III CZP 36/93, OSNCP 12/93, poz. 213): art. 206 Kodeksu cywilnego jest podstawą roszczeń sui generis windykacyjnych i negatoryjnych współwłaścicieli między sobą, rozumianą jako ochrona uprawnień wzajemnych w rodzaju tej, którą przewiduje dla właścicieli art. 222 Kodeksu cywilnego.