Odpowiedzialność płatnika

Odpowiedź:

Stosownie do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody m.in. ze stosunku pracy. Przepisem tym nałożono na płatnika, czyli zakład pracy, obowiązek obliczania i pobierania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy od wypłat wynagrodzeń dokonanych pracownikom zatrudnionym na umowę o pracę. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnicy przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek właściwego urzędu skarbowego.

Za prawidłowe wypełnienie tych obowiązków płatnik ponosi odpowiedzialność podatkową (na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej) oraz karną skarbową (na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego).

Niestety przepisy nie przewidują sankcji za „nadgorliwość” płatnika i opłacanie zaliczek na podatku w wysokości wyższej niż należna (w tym od wynagrodzeń, które nawet nie były postawione do wypłaty pracownikom).

Na marginesie należy zauważyć, iż w przypadku trudności finansowych pracodawcy normalną praktyką jest, że w przypadku uzyskania jakichkolwiek wpływów, które pozwalałyby wypłacić wynagrodzenia pracownikom, powinien on potraktować te sumy jako kwoty wynagrodzeń brutto. Następnie powinien on podzielić kwotę będącą w jego dyspozycji na część wynagrodzenia netto - do wypłaty dla pracowników oraz na narzuty brutto, czyli należności publicznoprawne, tj. zaliczkę na podatek dochodowy od osób i składki na ubezpieczenie społeczne. W ten sposób pracownicy otrzymaliby swoje wynagrodzenia w ratach, a skarb państwa - zaliczki na podatek i składki na ubezpieczenie.