Gdzie trzeba, a gdzie można płacić podatek: w Polsce, czy za granicą?

Poprzednio miejsce zamieszkania było rozumiane tak, jak je definiowano w Kodeksie cywilnym. Za miejsce zamieszkania uważało się miejscowość, gdzie dana osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Od 1.01.2007 r. za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która (art. 3 ust. 1a ustawy o PIT): 

1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub
2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Spełnienie jednego z ww. warunków mogłoby powodować, że dany podmiot stanie się rezydentem podatkowym w Polsce, a więc zostanie zobligowany do rozliczenia się w Polsce ze wszystkich swoich dochodów.  

Przykład:  

• Spółka z o.o. z udziałem niemieckim na w swoich szeregach członka zarządu, który jest obywatelem Niemiec. Pan Hans spędził w Polsce 200 dni, doglądając spraw spółki. Czy w związku z tym ma obowiązek w Polsce rozliczyć się z całości swoich dochodów, również tych osiągniętych w innych państwach?

Omawiany przepis mógłby wprowadzić wiele zamętu, gdyby nie postanowienie szczególnej rangi, zgodnie z którym powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jeżeli więc umowa międzynarodowa będzie w tej materii zawierała odmienne uregulowania, to mają one pierwszeństwo przed zapisami polskich przepisów.