Wykładnia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

Kiedy istnieje potrzeba wykładni konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania?

Problem interpretacyjny pojawia się m.in. wówczas gdy powstaje sprzeczność pomiędzy normą prawa wewnętrznego i konwencją. Rozstrzygnięcie zależy wtedy od rangi norm zawartych w umowach międzynarodowych w hierarchii norm prawnych danego państwa. W wielu państwach normy zawarte w konwencjach uznaje się za lex specialis w stosunku do norm prawa krajowego. Daje to pierwszeństwo zastosowania konwencji przed przepisami krajowymi. Z drugiej strony może to doprowadzić do interpretacji zgodnie z zasadą lex posterior generalis non derogat legi priori speciali. W danym przypadku późniejsza ustawa może w znacznym stopniu odbiegać od postanowień zawartych we wcześniejszych konwencjach. W państwach, które nie przyznają konwencjom takiego specjalnego statusu i stosują zasadę lex posterior derogat legi priori, np. w Brazylii, Danii, Izraelu i Nowej Zelandii naruszenie konwencji jest teoretycznie możliwe lecz państwa unikają takiej sytuacji, gdyż naruszenie konwencji oznacza naruszenie zobowiązania międzynarodowego. W tych państwach sądy powszechnie uznają konwencje za prawo szczególne w stosunku do regulacji krajowych, dążąc do uniknięcia naruszania prawa międzynarodowego i do pogodzenia ustawodawstwa krajowego z umowami międzynarodowymi (zob. K. Bany „Interpretacja dwustronnych konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania (cz. 1)", Przegląd Podatkowy nr 06/2005, str. 19-23).