Zasady amortyzacji budynków

Zmiany dotyczą tzw. metody indywidualnej, która pozwalała na amortyzację niektórych budynków, lokali i budowli w okresie 10 lat. Z metody tej mogli skorzystać podatnicy, którzy nabyli te właśnie środki trwałe, które były:

1. używane albo

2. ulepszone

- a ponadto po raz pierwszy wprowadzone do ewidencji danego podatnika.

Budynki lokale i budowle uznaje się za: 

1. używane, jeżeli podatnik wykaże, że przed ich nabyciem były wykorzystywane co najmniej przez okres 60 miesięcy, lub
2. ulepszone, jeżeli przed wprowadzeniem do ewidencji wydatki poniesione przez podatnika na ulepszenie stanowiły co najmniej 30 % wartości początkowej.

Powyższa definicja nie będzie miała już znaczenia dla niektórych budynków i lokali, których amortyzacja rozpocznie się od 1.01.2007 r.

Zgodnie z nowymi zasadami:  

1. dla budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5 % - okres amortyzacji będzie wynosił 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat

2. dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione wyżej, okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat, z wyjątkiem:

   • trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 Klasyfikacji i innych budynków niemieszkalnych wymienionych w rodzaju 109 Klasyfikacji trwale związanych z gruntem,

   • kiosków towarowych o kubaturze poniżej 500 m3, domków kempingowych i budynków zastępczych

                - dla których okres amortyzacji nie może być krótszy niż 3 lata.