Podatek od nieruchomości a koszty podatkowe

Odpowiedź:

Zgodnie z podstawową zasadą potrącalności kosztów w czasie, koszty uzyskania przychodów są potrącalne w roku podatkowym, w którym zostały poniesione (art. 22 ust 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Jest Pan osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. Rozlicza Pan koszty uzyskania przychodu, więc zapewne prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów.

Do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania odnoszących się tylko do tego roku podatkowego stosuje się zasadę, iż koszty uzyskania przychodów objętych tymi księgami są potrącane tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także:

- koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz

- określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba że zarachowanie ich nie było możliwe; w tym wypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione (art. 22 ust. 6 w związku z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Takie sformułowanie dwóch zasad budzi wśród podatników podatku dochodowego od osób fizycznych prowa­dzących działalność gospodarczą uzasadnioną wątpliwość, co do istnienia obowiązku lub też wyłącznie prawa (z którego mogą korzystać dobrowol­nie) do potrącania w danym roku podatkowym kosztów „dotyczących” tego roku. W przypadkach zaistnienia tego rodzaju wątpliwości urzędy skarbowe zalecają stosowanie podatnikom prowadzącym działalność go­spodarczą norm szczególnych (to jest drugiej ze wskazanych wyżej zasad) w celu określania momentu potrącalności kosztów, a więc zasady ich potrącalności w roku, którego dotyczą (również przez analogię do podatników podatku dochodowego od osób prawnych, którzy mogą stosować wyłącznie tę zasadę).

Przepisy art. 22 ust. 5 i 6 znalazły potwierdzenie w wy­roku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 1997 r.