Darowizna przed organem kontroli skarbowej

W wyroku tym Sąd uznał, że „organy podatkowe zostały wskazane w art. 3 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych (...), natomiast urzędy kontroli skarbowej nie są organami podatkowymi (...), inspektorom kontroli skarbowej przysługują jedynie uprawnienia organów podatkowych wskazane w art. 26 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej”. Pogląd ten zachował aktualność również na gruncie art. 13 ordynacji podatkowej, jako że nowa regulacja również nie wymienia urzędów kontroli skarbowych lub ich dyrektorów wśród organów podatkowych. Jednakże coraz częściej pojawiają się orzeczenia, w których uznaje się dyrektorów urzędów kontroli skarbowej w określonym zakresie za organy podatkowe, ze względu na przyznaną im w art. 11 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej kompetencję do wydawania decyzji podatkowych. Takie stanowisko zajął NSA w uchwale składu 7 sędziów z dnia 14 grudnia 2000 r., FPS 6/2000, i Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 lutego 2001 r., III RN 66/2000. Zatem co prawda powołane na wstępie orzeczenie zachowało aktualność na gruncie obowiązującego stanu prawnego, jednakże z uwagi na zmianę kierunku orzecznictwa w kwestii statusu organów kontroli skarbowej, interpretacja art. 6 ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn może ulec zmianie w ten sposób, że powołanie się przed organem kontroli skarbowej, działającym w charakterze organu podatkowego (w szczególności wówczas, gdy organ ten decyzję administracyjną), na niezgłoszoną do opodatkowania darowiznę, będzie skutkowało powstaniem obowiązku podatkowego.