Zakup licencji przez Internet

Odpowiedź:

Wśród organów skarbowych przeważa rygorystyczne stanowisko, iż tylko prawidłowo udokumentowany wydatek może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów dla potrzeb podatku dochodowego. Tak również stwierdziło Ministerstwo Finansów w piśmie z 11 lipca 1994 r. (PO 2/4-8010-0810/94): "dokonanie zapisu do księgi nieudokumentowanego w ogóle dowodem księgowym lub na podstawie innego dowodu niż wymagany przepisami rozporządzenia powoduje uznanie księgi za nieprawidłową pod względem formalnym (wadliwą) w konsekwencji księgi takie nie mogą być uznane za dowód w postępowaniu podatkowym". Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 kwietnia 1996 r. (SA/Wr 1956/95) stwierdził: "Jeżeli nawet podatnik poniesie określone wydatki w celu uzyskania przychodu, ale nie posiada takiego dokumentu, który może stanowić podstawę zapisu w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, wydatek ten nie może być zarejestrowany w księdze, a w konsekwencji nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu".

Organy skarbowe odmawiają prawa zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków (innych niż wyżej wskazane) udokumentowanych np. paragonami, podkreślając, iż rachunków (w tym faktur VAT) nie można zastępować paragonami, gdy istnieje prawna możliwość, a nawet wręcz obowiązek żądania wystawienia rachunku przez sprzedawców (pismo Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa Śródmieście z 30 września 2004 r., US36/1BP/423/ Inf.29/GA/2004).

Zatem w przypadku zakupu licencji od zagranicznych sprzedawców - tak dla celów ujęcia wydatku w kosztach podatkowych, jak i rozliczenia VAT – podatnik powinien otrzymać od dostawcy fakturę, ewentualnie inny rachunek. Jeśli to nie będzie możliwe, a poniesienie kosztu jest niewątpliwe (np. jest potwierdzenie przelewu) i podatnik posiada dowody (np. korespondencję e-mail), że żądał wystawienia faktury, ale jej nie otrzymał, podatnik również powinien mieć prawo zaliczenia wydatku na licencję do kosztów podatkowych, jednakże może to być zakwestionowane przez organy podatkowe.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (VAT), import usług nie wystąpi, jeżeli podatek należny został rozliczony przez usługodawcę, z wyłączeniem świadczenia usług określonych w art. 27 ust. 3 lub art. 28 ust. 3, 4, 6 i 7, dla których w każdym przypadku podatnikiem jest usługobiorca lub nabywca towarów. Zasada ta jednak nie ma zastosowania do m.in. usług sprzedaży praw lub udzielania licencji i sublicencji. Oznacza to więc, iż podatku VAT nie powinien w owym przypadku rozliczać w Polsce wykonawca usług, lecz usługobiorca. Nawet jednak jeśli VAT rozliczy zagraniczny dostawca, to polska firma musi rozliczyć import usług, przy czym podstawą opodatkowania będzie cała kwota (włącznie z naliczonym przez kontrahenta podatkiem VAT). Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 17 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania w imporcie usług jest kwota, którą usługobiorca jest obowiązany zapłacić, z wyjątkiem gdy wartość usługi została wliczona do podstawy opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 2 lub wartość usługi - na podstawie odrębnych przepisów - zwiększa wartość celną importowanego towaru albo w przypadku gdy podatek został rozliczony przez usługodawcę.