Zaliczenie nieściągalnej należności w koszty

Jak stanowi art. 23 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy, za wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 20, uważa się te wierzytelności, których nieściągalność została udokumentowana:

1) postanowieniem o nieściągalności, uznanym przez wierzyciela jako odpowiadające stanowi faktycznemu, wydanym przez właściwy organ postępowania egzekucyjnego, albo

2) postanowieniem sądu o:

a) oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub

b) umorzeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, gdy zachodzi okoliczność, o której mowa w lit. a), lub

c) ukończeniu postępowania upadłościowego obejmującego likwidację majątku, albo

3) protokołem sporządzonym przez podatnika, stwierdzającym, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty.

Wierzytelności tak udokumentowane mogą być zatem zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

W zakresie postanowienia o nieściągalności należy zauważyć, iż jak podkreśla się w literaturze, nie oznacza to jednak, że każde postanowienie o umorzeniu egzekucji wydane przez komornika stanowi taką podstawę. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może bowiem nastąpić także z innych powodów, np. formalnych, czy też na wniosek wierzyciela. Chodzi tu o rozstrzygnięcie, z którego wynika, że roszczenie wierzyciela nie zostanie zaspokojone (tzn.