Opodatkowanie stron umowy leasingu

Leasing w ustawach podatkowych.

Ustawy o podatkach dochodowych określają podatkowe skutki umowy leasingu. W myśl przepisów podatkowych zakres pojęcia leasingu jest szeroki - obejmuje nie tylko umowę nazwaną uregulowaną w kodeksie cywilnym, ale także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej "finansującym", oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej "korzystającym", podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty.

W ustawach o podatku dochodowym wyróżnione są, choć nie wprost, dwa rodzaje leasingu: operacyjny i finansowy. W obu przypadkach zasady opodatkowania różnią się znacznie, dlatego też przy analizie przepisów dotyczących leasingu koniecznym jest rozdzielenie obu rodzajów. Warto też na wstępie podkreślić, iż jednym ze szczególnie istotnych kryteriów decydujących o zasadach opodatkowania leasingu jest czas umowy. Jeżeli umowa jest zawarta na czas nieoznaczony, do opodatkowania stron umowy stosuje się przepisy dla najmu lub dzierżawy. Można więc pokusić się o twierdzenie, że ustawy o podatkach dochodowych utożsamiają leasing na czas nieoznaczony z najmem lub dzierżawą, albo dokładniej - czynności te pociągają dla stron umowy identyczne skutki podatkowe.

Analogicznie jak w przypadku umowy leasingu zawartej na czas nieoznaczony sprawa wygląda w odniesieniu do umowy leasingu zawartej na czas nieoznaczony, ale nie spełniającej warunków przewidzianych w przepisach podatkowych i opisanych niżej. Czyli, jeżeli umowa leasingu nie mieści się w zakresie leasingu operacyjnego, finansowego ani dotyczącego gruntów, wówczas pociąga za sobą podatkowe skutki identyczne jak najem lub dzierżawa.

Leasing operacyjny