Odmowa udzielenia informacji

Odpowiedź:

Jak stanowi art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej, w wezwaniu należy wskazać:

1. nazwę i adres organu podatkowego;
2. imię i nazwisko osoby wzywanej;
3. w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu osoba ta zostaje wezwana;
4. czy osoba wezwana powinna stawić się osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie;
5. termin, do którego żądanie powinno być spełnione, albo dzień, godzinę i miejsce zgłoszenia się osoby wzywanej lub jej pełnomocnika;
6. skutki prawne niezastosowania się do wezwania.

Na mocy art. 159 § 2 Ordynacji podatkowej wezwanie powinno być podpisane przez pracownika organu podatkowego, z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby podpisującej.

Zatem w wezwaniu nie musi być wskazana podstawa prawna wezwania, chociaż oczywiście wezwanie musi mieć podstawę prawną, gdyż zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa.

Podstawą wezwania nie jest art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż stanowi on zasadę ogólną postępowania podatkowego skierowaną do organów podatkowych, a nie do innych podmiotów, zgodnie z którą „w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.”

Podstawą wezwania jest natomiast na ogół art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym „organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy.”

Zatem mimo, iż wezwanie zawierało błędną podstawę, wezwany powinien był na nie odpowiedzieć, chociaż oczywiście mógł również poprosić o podanie prawidłowej podstawy prawnej wezwania, którą z pewnością nie był art. 122 Ordynacji podatkowej.