Biuro podatkowe - warunki prowadzenia

W powyższych kwestiach należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r., Nr 9, poz. 86 ze zmianami). Jej artykuł 2 stanowi, iż czynności doradztwa podatkowego obejmują: 

1. udzielanie podatnikom, płatnikom i inkasentom, na ich zlecenie lub na ich rzecz, porad, opinii i wyjaśnień z zakresu ich obowiązków podatkowych,
2. prowadzenie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, ksiąg podatkowych i innych ewidencji do celów podatkowych oraz udzielanie im pomocy w tym zakresie,
3. sporządzanie, w imieniu i na rzecz podatników, płatników i inkasentów, zeznań i deklaracji podatkowych lub udzielanie im pomocy w tym zakresie. 

Przy czym ustęp 2 tego artykułu zastrzega, iż zawodowe wykonywanie powyższych czynności zastrzeżone jest wyłącznie dla podmiotów uprawnionych w rozumieniu ustawy. Podmiotami uprawnionymi do zawodowego wykonywania w/w czynności są:
1) osoby fizyczne, wpisane na listę doradców podatkowych, 
2) adwokaci i radcowie prawni, 
3) biegli rewidenci.

Wynika z tego jednoznaczny wniosek, iż w świetle powyższej ustawy nie ma Pan/Pani uprawnień do wykonywania doradztwa podatkowego, tym bardziej, że w świetle artykułu 81 tej samej ustawy „Kto, nie będąc uprawniony, wykonuje czynności doradztwa podatkowego, podlega grzywnie do 50 000 zł”.

Żeby zostać doradcą podatkowym, należy zdać odpowiedni egzamin pisemny (pytnia otwarte i testowe publikowane są wcześniej na stronach Ministerstwa Finansów) i ustny. W Pana/i przypadku nie trzeba będzie dodatkowej praktyki.