Przekroczenie normy dobowej

Pomijając powyższe wątpliwości stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 132 § 1 kp pracownikowi przysługuje w każdej dobie prawo do co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku, z zastrzeżeniem § 3 oraz art. 136 § 2 i art. 137  (przepisy te dotyczą pracowników zarządzających, akcji ratowniczej dozoru, ochrony mienia i ludzi).

„Dobowy odpoczynek oznacza jedenastogodzinną przerwę miedzy zakończeniem pracy i ponownym do niej przystąpieniem. Ze względu na elastyczne pojęcie doby pracowniczej - art. 128 § 3 ust. 2 k.p., czas odpoczynku dobowego może być różny nie tylko dla poszczególnych pracowników, ale także dla tego samego pracownika, ponieważ pojęcie doby jest pojęciem elastycznym i zindywidualizowanym. Punktem wyjścia określenia doby jest rozpoczęcie pracy przez pracownika zgodnie z obowiązującym go harmonogramem” (tak Romer Maria Teresa, Prawo pracy. Komentarz, Warszawa 2005 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wydanie II, ss. 1052)

Zgodnie z art. 128 kp do celów rozliczania czasu pracy pracownika przez dobę należy rozumieć 24 kolejne godziny, poczynając od godziny, w której pracownik rozpoczyna pracę zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy. Rozpoczynając pracę w poniedziałek o 8, należy od tej godziny liczyć dobę. W takim wypadku z wtorku na środę pracownik ma zapewnione 12 godzin odpoczynku.

Jeśli chodzi o ewentualną pracę w godzinach nadliczbowych , to zgodnie z art. 151 kp praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego pracownika systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w godzinach nadliczbowych. Naszym zdaniem praca w godzinach od 12 do 20 nie przekroczyła dobowej normy wynoszącej 8 godzin.