Ochrona roszczeń pracownika w razie niewypłacalności pracodawcy (wg dyrektyw UE)

Dyrektywa zasadniczo jest skierowana na ochronę roszczeń pracowników, które to roszczenia wyniknęły z umów o pracę lub stosunków pracy przeciwko pracodawcom, którzy są w stanie niewypłacalności.

Państwa Członkowskie są uprawnione do wykluczenia w drodze wyjątku roszczeń pewnych kategorii pracowników, mając na uwadze specjalny charakter stosunku pomiędzy pracodawcą a pracownikiem, lub też istnienie innych form gwarancji, które są równe gwarancjom wynikającym z tej Dyrektywy.

Przykładowo można wskazać wykluczone kategorie osób, które mają specjalny charakter umowy lub stosunek do pracodawcy: w Irlandii: pracownicy nakładczy (chyba że mają pisemną umowę z pracodawcą), małżonek pracodawcy, bliscy krewni pracodawcy; w Wielkiej Brytanii: kapitan i członkowie załogi kutra rybackiego wynagradzani udziałami w zyskach; małżonek pracodawcy; w Holandii: służba domowa zatrudniona przez osobę fizyczną i pracująca mniej niż 3 dni w tygodniu.

Można również wskazać przykładowo państwa, w których dane osoby mają ekwiwalentne gwarancje: Grecja - załogi morskich kutrów rybackich; Irlandia - stali i okresowi zatrudnieni w lokalnych i innych władzach publicznych, nauczyciele zatrudnieni okresowo w szkołach państwowych, liceach, szkołach dla nauczycieli, zatrudnieni na stałe i okresowi pracownicy w szpitalach ufundowanych przez Rząd.

Kiedy pracodawca jest niewypłacalny?

Zgodnie z Dyrektywą, pracodawca znajduje się w stanie niewypłacalności:

1. gdy został zgłoszony wniosek o otwarcie postępowania upadłościowego i układowego w celu zbiorowego zaspokojenia roszczeń wierzycieli oraz
2. gdy właściwe władze podjęły decyzję o otwarciu takiego postępowania, ogłosiły zamknięcie przedsiębiorstwa lub stwierdziły, że jego majątek jest niewystarczający z punktu widzenia celu takiego postępowania.