Powołanie pracownika do wojska na przeszkolenie

Zakazane jest nie tylko wypowiadanie, ale i rozwiązywanie stosunku pracy przez pracodawcę, a ponadto traci także moc wypowiedzenie (rozwiązanie) dokonane przez pracownika, chyba że on je potwierdzi występując dodatkowo ze stosownym żądaniem. Zakaz ma charakter bezwzględny i pociąga za sobą bezskuteczność (bezwzględną nieważność) dokonanej czynności prawnej, co oznacza, iż nie dochodzi do rozwiązania stosunku pracy (trwa on nadal), a w konsekwencji nie mają zastosowania przepisy przewidujące roszczenie o przywrócenie do pracy, gdyż oparte są one na założeniu, iż mimo wadliwości oświadczenia woli wywołuje ono skutek polegający na rozwiązaniu stosunku pracy. Po powołaniu do czynnej służby wojskowej stosunek pracy (także wtedy, gdy pracodawca podjął próbę jego rozwiązania) trwa nadal, ale prawa i obowiązki jego stron zostają zawieszone (w szczególności pracownik nie świadczy pracy, a pracodawca nie płaci mu wynagrodzenia). Konsekwencją takiego rozwiązania jest to, że pracodawca, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do czynnej służby wojskowej, jest obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz wynagrodzenia, jeżeli w ciągu trzydziestu dni od dnia zwolnienia ze służby pracownik zgłosi się do tego pracodawcy w celu podjęcia pracy. Niezachowanie tego terminu powoduje wygaśnięcie stosunku pracy, chyba że nastąpiło z przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy.

Powyżej zostały przedstawione uprawnienia powołanego do służby wojskowej pracownika skorelowane z obowiązkami pracodawcy. Ani kodeks pracy, ani ustawa o powszechnym obowiązku obrony RP nie przewiduje możliwości przeciwdziałania skutkom powołania pracownika przez „jakieś” czynności pracodawcy. Mówiąc wprost: nie ma takiej możliwości, aby pracodawca skutecznie sprzeciwił się skutkom takiego powołania swojego pracownika.