Swoboda przepływu pracowników w UE

Zakaz dyskryminacji wypływający ze swobody przemieszczania się obejmuje zarówno zatrudnienie, wynagrodzenie i inne warunki pracy.

Prawo (swoboda) przemieszczania się obejmuje także prawo do publicznej opieki społecznej czy też korzystania z publicznej ochrony zdrowia, ale uprawnia do nakładania na korzystających z tej swobody pewnych usprawiedliwionych ograniczeń w korzystaniu z tych udogodnień.

Swobodny przepływ pracowników obejmuje zatem przede wszystkim prawo do:

1. przyjmowania konkretnej, zaoferowanej propozycji zatrudnienia,
2. przenoszenia się w tym celu swobodnie pomiędzy terytoriami Państw Członkowskich (w ich obrębie),
3. pozostawania w danym Państwie Członkowskim w celu zatrudnienia i korzystania z udogodnień w zakresie zatrudnienia, jakie dają ustawy, rozporządzenia lub akty administracyjne,
4. pozostawania na terytorium Państwa Członkowskiego po objęciu pracy w tym Państwie, mając na względzie warunki, jakie będą obowiązywać w związku z implementacją przepisów naszkicowanych przez Komisję.

Przedstawione w tym artykule przepisy nie odnoszą się do pracowników zatrudnionych w służbie publicznej.

Komisja jest zobowiązana do ustanowienia przepisów (dyrektyw i rozporządzeń), które wskażą środki konieczne do wprowadzenia wolności przemieszczania się pracowników, a w szczególności:

• poprzez zapewnienie bliskiej współpracy pomiędzy krajowymi służbami zajmującymi się zatrudnieniem,
• poprzez zakazanie tych z procedur administracyjnych i praktyk oraz ograniczeń w zakresie dopuszczania do dostępnego zatrudnienia, które wynikają z ustawodawstwa wewnętrznego danego państwa lub zawartych wcześniej umów i które stanowią przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników,
• poprzez zakazanie ograniczeń wynikających z krajowego porządku prawnego lub ograniczeń wynikających zawartych wcześniej umów, które to ograniczenia przewidują stosowanie odmiennych warunków odnośnie wolnego wyboru zatrudnienia w stosunku do obywateli innych Państw Członkowskich niż wobec pracowników krajowych,
• poprzez ustanawianie odpowiedniego systemu składania ofert zatrudnienia i przekazywania ich, a także ułatwiania osiągnięcia równowagi pomiędzy zapotrzebowaniami rynku pracy w taki sposób, by uniknąć poważnych zagrożeń standardu życia i poziomu zatrudnienia w różnych regionach i różnych gałęziach przemysłu.