Zmiany w Kodeksie pracy po wejściu do UE

1 maja 2004 r. Rzeczpospolita Polska przystąpiła do Unii Europejskiej. Ta data jest istotna z punktu widzenia prawa pracy, ponieważ została ustanowiona cezurą czasową i od tego momentu weszło w życie szereg przepisów. W niniejszej poradzie przedstawione zostaną przepisy Kodeksu pracy, które weszły w życie od momentu przystąpienia do UE.

Kolejna umowa na czas określony

Z momentem przystąpienia do UE odzyskał swoją moc prawną art. 25 [1] Kodeksu pracy. Przepis ten stanowi, że zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony jest równoznaczne w skutkach prawnych z zawarciem umowy o pracę na czas nie określony, jeżeli poprzednio strony dwukrotnie zawarły umowę o pracę na czas określony na następujące po sobie okresy, o ile przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca.

Oznacza to, że od momentu wejścia do UE trzecia umowa zawarta na czas określony stanie się z mocy prawa umową na czas nieokreślony, przy spełnieniu następujących warunków:

• umowy na czas określony zostały zawarte na następujące po sobie okresy,
• przerwa między rozwiązaniem poprzedniej a nawiązaniem kolejnej umowy o pracę nie przekroczyła 1 miesiąca.

Należy jednak zaznaczyć, że przepis ten nie dotyczy umów o pracę na czas określony zawartych:

1. w celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w pracy (tzw. umowa na zastępstwo)
2. w celu wykonywania pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym albo zadań realizowanych cyklicznie.

Odnośnie tych typów umów zawarcie trzeciej umowy na czas określony nie będzie równoznaczne w skutkach z zawarciem umowy na czas nieokreślony.

Nowelizacja Kodeksu pracy rozwiązała również problem tzw. aneksów do określonej umowy o pracę. Uzgodnienie między stronami w trakcie trwania umowy o pracę na czas określony dłuższego okresu wykonywania pracy na podstawie tej umowy uważa się za zawarcie, od dnia następującego po jej rozwiązaniu, kolejnej umowy o pracę na czas określony.

Warunki zatrudnienia pracowników skierowanych do pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z państwa będącego członkiem Unii Europejskiej