Przyczyny rozwiązania umowy o pracę

Odpowiedź:

Tryb zwolnienia z art. 52 par. 1 punkt 1 jest zwany potocznie zwolnieniem dyscyplinarnym. Możliwość skorzystania z trybu art. 52 k.p. przez pracodawcę wymaga istnienia uzasadniającej je przyczyny, podjęcia decyzji o rozwiązaniu umowy o pracę w terminie 1 miesiąca od dnia powzięcia przez pracodawcę wiadomości o istnieniu przyczyny uzasadniającej takie rozwiązanie, uprzedniego zasięgnięcia opinii zakładowej organizacji związkowej, po ustaleniu, że reprezentuje ona interesy danego pracownika, a w przypadku pracowników chronionych przed wypowiedzeniem i rozwiązaniem umowy o pracę - z mocy przepisów szczególnych - uzyskanie zgody właściwego organu na rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia, oświadczenie woli pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia musi być dokonane na piśmie, wskazywać jego przyczynę oraz zawierać pouczenie o prawie odwołania do sądu pracy. Art. 52 § 1 pkt 1 nie zawiera wprawdzie katalogu określającego, choćby przykładowo, na czym polega ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych przez pracownika, przyjmuje się jednak, iż nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania umowy w tym trybie. Musi to być naruszenie podstawowych obowiązków, musi być spowodowane przez pracownika świadomie, w sposób przez niego zawiniony, oraz stwarzać zagrożenie dla interesów pracodawcy (np. nie usprawiedliwiona nieobecność w pracy, nietrzeźwość w czasie wykonywania obowiązków pracowniczych, stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwości, narażenie na szkodę mienia pracodawcy czy świadome działanie przeciwko interesom pracodawcy). "Ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” charakteryzuje się jako czyn bezprawny, sprzeczny z powinnościami ciążącymi na pracowniku jako na podmiocie stosunku pracy. Czyn taki powinien pozostawać w kolizji z obowiązkami pracownika, i to z obowiązkami o charakterze prawnym. Należy przy tym pamiętać, że przy stosowaniu art. 52 k.p. wobec kobiet w ciąży lub w trakcie urlopu macierzyńskiego pracodawca musi uzyskać zgodę właściwej zakładowej organizacji związkowej. Zgodnie z art. 52 § 2 k.p., pracodawca może rozwiązać umowę o pracę w ciągu jednego miesiąca od dnia uzyskania wiadomości uzasadniającej rozwiązanie umowy. W przedstawionej sytuacji roziwązanie umowy o pracę, nawet w trybie będzie niemożliwe bez uzyskania zgody organizacji związkowej. Art. 177 kodeksu pracy, stanowi, iż pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży, a także w okresie urlopu macierzyńskiego pracownicy, chyba że zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z jej winy i reprezentująca pracownicę zakładowa organizacja związkowa wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy. Pracodawca nie może więc rozwiązać umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym bez zgody reprezentującej pracownicę albo pracownika zakładowej organizacji związkowej. Zgoda związku zawodowego uchyla wskazany zakaz, zgoda ta odnosi się on tylko do pracownicy albo pracownika reprezentowanych w sprawach indywidualnych przez zakładową organizację związkową, albowiem, jeżeli nie reprezentuje ich żaden związek zawodowy, to tym samym pracodawca zwolniony jest z obowiązku uzyskiwania zgody.