Wypowiedzenie zmieniające a rozwiązanie stosunku pracy - opinia prawna

Porada prawna została sporządzona na podstawie:

• Ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. 1974 r., Nr 24, poz. 141 ze zmianami),

• Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn nie dotyczących pracowników (Dz. U. 2003 r., Nr 90, poz. 844).

Sytuacja z którą mamy do czynienia, to tzw. wypowiedzenie zmieniające (wypowiedzenie warunków pracy i płacy), uregulowane w art. 42 KP. Na podstawie tego przepisu pracodawca może zaproponować pracownikowi pracę na innym stanowisku lub za innym wynagrodzeniem. Wypowiedzenie takie uważa się za dokonane, jeżeli pracownikowi na piśmie zaproponowano nowe warunki. Warto jednak zauważyć, że w myśl wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1976 r. (OSNCP 1976/10/226) wyznaczenie pracownikowi przez pracodawcę innego miejsca zatrudnienia, przy zachowaniu dotychczasowego rodzaju pracy i wynagrodzenia, mieści się w ramach pracowniczego podporządkowania i nie wymaga wypowiedzenia warunków pracy i płacy, jeżeli szczególne okoliczności pracy nie uzasadniają odmiennej oceny. A zatem od analizy konkretnego przypadku zależy ocena, czy mamy do czynienia z wypowiedzeniem zmieniającym, czy też tylko z decyzją pracodawcy podjętą w ramach kierownictwa nad zakładem pracy.

Wypowiedzenie zmieniające jest dopuszczalne w tych przypadkach, w których możliwe jest wypowiedzenie umowy o pracę.

Umowa o pracę zawarta na czas określony rozwiązuje się z upływem czasu, na jaki była zawarta. Co do zasady, umowy takiej żadna ze stron nie może wypowiedzieć, chyba że w oparciu o art. 33 KP, przy zawieraniu umowy o pracę na czas określony, dłuższy niż 6 miesięcy, strony umieszczą klauzulę dopuszczającą wcześniejsze rozwiązanie umowy za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Jeżeli strony nie przewidziały takiej możliwości, a pracodawca i tak dokonał wypowiedzenia, pracownik ma możliwość dochodzenia od pracodawcy odszkodowania na mocy art. 50 § 3 KP.