Zwolnienia zbiorowe w Unii Europejskiej

Zwolnienie zbiorowe to według Dyrektywy rozwiązanie stosunku pracy przez pracodawcę z jednej lub więcej przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli - w zależności od wyboru Państwa Członkowskiego:

1. w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje:
   • co najmniej 10 pracowników, gdy zatrudnionych jest więcej niż 20, a mniej niż 100 pracowników,
   • co najmniej 10% pracowników, gdy zatrudnionych jest co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników,
   • co najmniej 30 pracowników, gdy zatrudnionych jest co najmniej 300 lub więcej pracowników
2. lub - w okresie nieprzekraczającym 90 dni zwolnienie obejmuje co najmniej 20 pracowników z jakiejkolwiek liczby normalnie zatrudnionych.

W polskiej ustawie skorzystano z pierwszego systemu obliczania liczby pracowników objętych zwolnieniem, by mogło ono być uznane za zbiorowe.

W jakich sytuacjach Dyrektywa nie ma zastosowania?

Dyrektywy nie stosuje się do:

• zwolnień zbiorowych odnośnie umów zawartych na czas określony lub zawartych w celu wykonania określonego zadania, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie zwolnienia mają miejsce wcześniej niż data wygaśnięcia lub wykonania zadania przewidzianego w takiej umowie. Oznacza to, że jeżeli wygaśnięcie umowy lub wykonanie zadania zbiega się w czasie ze zwolnieniami zbiorowymi następującymi u danego pracodawcy, to zakończenie tych umów nie będzie traktowane jako zwolnienie zbiorowe,
• pracowników zatrudnionych przez organy administracji publicznej lub przedsiębiorstwa zarządzane prawem publicznym (a jeżeli taka forma nie występuje w Państwie Członkowskim, to w organach odpowiadających),
• załóg kutrów morskich.