Gwarancja jakości

W tym przypadku domyślamy się chodzi jednak o wzajemne stosunki między przedsiębiorcami - profesjonalistami. W efekcie zobowiązanie to (klauzulę umowną) należy tłumaczyć jako gwarancję jakości rzeczy z wyłączeniem gwarancji za zużycie. W wypadku gdy kupujący otrzymał od sprzedawcy dokument gwarancyjny co do jakości rzeczy sprzedanej, poczytuje się w razie wątpliwości, że wystawca dokumentu (gwarant) jest obowiązany do usunięcia wady fizycznej rzeczy lub do dostarczenia rzeczy wolnej od wad, jeżeli wady te ujawnią się w ciągu terminu określonego w gwarancji. Jeżeli w gwarancji inaczej nie zastrzeżono, odpowiedzialność z tytułu gwarancji obejmuje tylko wady powstałe z przyczyn tkwiących w sprzedanej rzeczy. Wadą tkwiącą w samej rzeczy nie jest jej zużywalność. Zatem nie można skutecznie nawet przyjąć na siebie takiej gwarancji. Zatem Pani się tego nie mogłaby się domagać nawet w razie zastrzeżenia w umowie gwarancji.

Za niedozwolone klauzule umowne należy uznać wymienione w art. 385 (3) kodeksu cywilnego. Komentowany przepis ma charakter reguły interpretacyjnej, ukierunkowuje zatem ocenę konkretnego postanowienia w umowie konsumenckiej (a nie między przedsiębiorcami) w sytuacji, kiedy zachodzą w tym przedmiocie wątpliwości. Nie wprowadza on zatem domniemania, choć spełnia zbliżoną funkcję, pozostawia jednak oceniającemu nieco większy zakres swobody w ocenie i w wyjaśnianiu zachodzących wątpliwości. Zatem w razie wątpliwości a nie, gdy to strony uzgodniły w sposób nie budzący wątpliwości takie postanowienia w umowie należy traktować jako niedozwolone.