Czyny nieuczciwej konkurencji

Odpowiedź:

W opisanym stanie faktycznym właściwie nie ma znaczenia fakt zarejestrowanego znaku towarowego. Problem nie polega bowiem na wykorzystywaniu znaku towarowego przez kogoś do tego nieuprawnionego, ale na wykorzystywaniu produktu, który pod tą marką się kryje. Naruszenia opisane w prawie własności przemysłowej dotyczą natomiast nieuprawnionego korzystania z samego znaku towarowego.

Działanie drugiego z opisanych podmiotów jest naszym zdaniem czynem nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z artykułem 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta.
Czynami nieuczciwej konkurencji są w szczególności: wprowadzające w błąd oznaczenie przedsiębiorstwa, fałszywe lub oszukańcze oznaczenie pochodzenia geograficznego towarów albo usług, wprowadzające w błąd oznaczenie towarów lub usług, naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa, nakłanianie do rozwiązania lub niewykonania umowy, naśladownictwo produktów, pomawianie lub nieuczciwe zachwalanie, utrudnianie dostępu do rynku, przekupstwo osoby pełniącej funkcję publiczną, a także nieuczciwa lub zakazana reklama, organizowanie systemu sprzedaży lawinowej oraz prowadzenie lub organizowanie działalności w systemie konsorcyjnym.

Produkt wprowadzony na rynek opatrywany jest nie tylko znakiem towarowym czy wskazaniem producenta. Istotne jest także dla odbiorcy otrzymanie szeregu innych informacji, które muszą lub mogą być umieszczone - między innymi - na opakowaniu. W ten sposób klient dowiaduje się o podstawowych właściwościach towaru czy świadczonych usług.

Zakaz wywoływania mylnych wyobrażeń poprzez czyny przykładowo wymienione w tym przepisie stanowi konsekwencję zasady prawdziwości obrotu. Zakłada ona, iż podmioty uczestniczące w walce konkurencyjnej dla przyciągnięcia klienteli nie będą podejmowały działań celowo fałszywych lub mogących wywołać omyłki (zwykle na korzyść działającego).

O tym, czy z działaniem takim mamy do czynienia w konkretnym przypadku decyduje szereg okoliczności towarzyszących, a jedną z bardziej istotnych jest ustalenie, o jaki produkt chodzi (tzw. masowy czy kupowany bardziej okazjonalnie), co zwykle determinuje równocześnie kategorię odbiorców, a więc poziom ich percepcji.
Zgodnie z przepisami karnymi powołanej powyżej ustawy (art. 25) kto, oznaczając lub wbrew obowiązkowi nie oznaczając towarów albo usług, wprowadza klientów w błąd co do pochodzenia, ilości, jakości, składników, sposobu wykonania, przydatności, możliwości zastosowania, naprawy, konserwacji lub innych istotnych cech towarów lub usług albo nie informuje o ryzyku, jakie wiąże się z korzystaniem z nich, i naraża w ten sposób klientów na szkodę, podlega karze aresztu albo grzywny.