Kiedy składać wniosek o przywrócenie terminu

Odpowiedź:

Zgodnie z art. 169. § 1 k.p.c. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast wniosek spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 171 k.p.c.). Nadto po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w wypadkach wyjątkowych (art. 169 § 4 k.p.c.). Ocena czy takie okoliczności nastąpiły należy wyłącznie do sądu.

Z powyższego wynika, iż po pierwsze początek tygodniowego okresu, w jakim należy złożyć wniosek o przywrócenie terminu przypada na moment, w którym ustaje przeszkoda do jego złożenia, np. w przypadku choroby - termin tygodniowy będzie biec od pierwszego dnia po jej ustaniu. Powyższe wyklucza zatem oczekiwanie na postępowanie sądu po uchybieniu terminowi - może to bowiem doprowadzić do upływu tygodniowego terminu do przywrócenia tegoż wniosku. Po drugie wniosek o przywrócenie terminu musi spełniać prócz przesłanek przewidzianych dla pisma procesowego (art. 126 i n. k.p.c.), także przesłanki wymienione w art. 168 i n. k.p.c. - ich niespełnienie spowoduje odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego z mocy ustawy. Skutek prawny wniosku należy, więc oceniać przez pryzmat złożenia go w odpowiednim terminie oraz spełniania przezeń wszystkich ustawowych przesłanek. Uchybienie jednemu z tych warunków, spowoduje odrzucenie wniosku. Konsekwencja ta będzie oczywiście bezprzedmiotowa, w przypadku gdyby okazało się, iż do uchybienia terminu nie doszło.

Wskazane wyżej, dodatkowe przesłanki wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, to:

1. brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminowi,

2. istnienie ujemnych dla strony skutków procesowych związanych z uchybieniem terminowi,

3. uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek.

Brak jest przy tym jasnych, ustawowych kryteriów jak oceniać pierwszą z przesłanek, tj. brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminowi. Przepis art. 168 § 1 k.p.c. daje sądowi szerokie możliwości w tym zakresie.