Pytanie: Byłam zatrudniona w firmie prywatnej przez okres 11 lat najpierw na stanowisku księgowej a następnie głównej księgowej. W dniu 31.03.2005r. pracodawca wręczył mi wypowiedzenie zmieniające warunki pracy i płacy, w którym zaproponował nowe warunki płacy, która z dotychczasowej kwoty 3.300 zł uległaby zmniejszeniu do kwoty 2.500 zł. W wypowiedzeniu napisał, że przyczyną wypowiedzenia są zmiany w Regulaminie Wynagradzania ujednolicające zasady wynagradzania pracowników na stanowiskach kierowniczych. Ponieważ zmiana warunków wynagradzania była dla mnie niekorzystna, wobec tego pismem z dnia 16.05.2005r. zawiadomiłam pracodawcę, że odmawiam przyjęcia proponowanych mi nowych warunków wynagradzania. W związku z powyższym moja umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dn. 30.06.2005r. w wyniku wypowiedzenia przez pracodawcę. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn niedotyczących pracownika, więc uważałam, że należała mi się trzymiesięczna odprawa ( przepracowałam u tego pracodawcy 11 lat, pracodawca zatrudnia ponad 20 pracowników). W dniu 30.06.2005r. złożyłam w Inspekcji Pracy pismo z prośbą o pisemną interpretację: czy należy mi się odprawa czy też nie. Otrzymałam pozytywną odpowiedź. W dn. 01.07.2005r. wezwałam pisemnie pracodawcę do wypłaty należnej mi odprawy. Pracodawca odmówił wypłaty. Skierowałam sprawę do sądu pracy. Sąd Pracy na rozprawie zasądził należną mi kwotę odprawy 9.900 zł wraz z odsetkami plus kosztami zastępstwa procesowego. Pracodawca wniósł apelację do Sądu Okręgowego, w której podnosił, że "współprzyczyniłam się" do rozwiązania stosunku pracy, bo moje nieprzyjęcie nowych warunków płacy było "nieuzasadnione", gdyż inne osoby na podobnych stanowiskach co moje otrzymują mniejsze wynagrodzenie. Sąd Okręgowy na rozprawie oddalił moje powództwo i podzielił zdanie pracodawcy, pisząc w uzasadnieniu, że: " nie legitymowałam się uzasadnionymi powodami do odrzucenia zaproponowanych mi nowych warunków płacy i pracodawca mógł w zasadny sposób oczekiwać, że zaakceptuję nowe warunki. W związku z tym moje nieprzyjęcie stanowiło współprzyczynę rozwiązania stosunku pracy, co nie pozwoliło na objęcie mnie ustawą o zwolnieniach grupowych". W ustawowym terminie zwróciłam się do sądu o odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, który otrzymałam w dn. 10.01.2006r. Uważam wyrok sądu II instancji za krzywdzący mnie i niezgodny z obowiązującym prawem. Stan faktyczny jest bezsporny i nie do podważenia, zaś wszelkie rozważania o "przyczynieniu się do ustania zatrudnienia" i " nieusprawiedliwionej odmowie przyjęcia warunków" nie utrzymują się w świetle obowiązujących przepisów, na co Sąd I instancji zwrócił uwagę w uzasadnieniu wyroku. Dlatego pragnę dalej dochodzić swoich praw. Proszę o odpowiedź na następujące pytania: Jakie środki odwoławcze mi przysługują- kasacja, czy może skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia? Jaki jest tryb postępowania przy złożeniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia? Jakie są opłaty z tym związane? Czy musi reprezentować mnie adwokat lub radca prawny?
Odpowiedź:
W postępowaniach z zakresu prawa pracy, skarga kasacyjna przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu sporu jest nie niższa niż 10.000 zł. W opisywanej sytuacji, wartość przedmiotu sporu jest niższa od tej wartości, więc skarga kasacyjna w sprawie nie przysługuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skargę można oprzeć na podstawie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Skargę wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Skarga, która nie zawiera braków formalnych jest następnie przekazywana Sądowi Najwyższemu. Skarga ta powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Obecnie pracownik dochodzący roszczeń z zakresu prawa pracy oraz ubezpieczony nie mają obowiązku uiszczania opłat sądowych. Po wejściu w życie nowej ustawy o kosztach sądowych (02.03.2006 r.), w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych i w sprawach odwołań rozpoznawanych przez sąd pracy i ubezpieczeń społecznych będzie się pobierać opłatę podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Ustawaz dnia 17 listopada 1964 r.Kodeks postępowania cywilnegoDz.U. 1964 Nr 43, poz. 296; 1965 Nr 15 poz. 113; Dz.U.1974 Nr 27 poz. (...)
Ustawa z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych wprowadziła (...)
Jesteśmy prawnikami specjalizującymi się w różnych dziedzinach prawa. Nasz Zespół tworzą aktywni zawodowo profesjonaliści, posiadający wieloletnie doświadczenie w udzielaniu pomocy prawnej szerokiemu gronu Klientów.
Newsletter
ZUS przez internet. Zobacz, co zaÅ‚atwiszBÄ™dziesz mógÅ‚ kontrolować pracodawcÄ™, sprawdzić przyszłą emeryturÄ™ (...) »
Firma windykacyjna kupiła moje przedawnione roszczenia i uzyskała klauzulę wykonalności w sądzie odległym ode mnie kilkaset kilometrów. (...)...
Informujemy, iż zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 90 poz. 631), dalsze rozpowszechnianie artykułów i porad prawnych publikowanych w niniejszym serwisie jest zabronione.