Ustawa o podpisie elektronicznym (stan prawny aktualny do dnia 1 stycznia 2004 r.)

Główną zaletą podpisu elektronicznego jest to, że możliwość jego wykorzystania ułatwia i przyspiesza obrót handlowy (np. umożliwia podpisywanie umów na odległość, gwarantuje otrzymanie dokumentu od konkretnej osoby, stanowi dowód nadania i otrzymania dokumentu, stwarza możliwość składania wniosków, podań, odwołań w formie elektronicznej, przesyłanie wszelkich dokumentów urzędowych np. do ZUS-u, Urzędu Skarbowego, itp.). Jednocześnie tzw. infrastruktura klucza publicznego (ang. Public Key Infrastructure) stanowi dobre zabezpieczenie pozwalające na jednoznaczną identyfikację i uwierzytelnienie komunikujących się w świecie wirtualnym partnerów.

Ustawa o podpisie elektronicznym określa warunki stosowania podpisu elektronicznego, skutki prawne jego stosowania, zasady świadczenia usług certyfikacyjnych oraz zasady nadzoru nad podmiotami świadczącymi te usługi.

Co to jest i do czego służy podpis elektroniczny?

Zgodnie z definicją ustawową podaną w ustawie podpis elektroniczny to dane w postaci elektronicznej, które wraz z innymi danymi, do których zostały dołączone lub z którymi są logicznie powiązane, służą do identyfikacji osoby składającej podpis elektroniczny. Innymi słowy podpis elektroniczny to cyfrowy odpowiednik podpisu tradycyjnego, który funkcjonuje przy użyciu technologii szyfrograficznej i umożliwia identyfikację osoby podpisującej dokument elektroniczny. W praktyce wygląda to w ten sposób, że w dokumencie w formie elektronicznej zostaje wyodrębniony pewien fragment tekstu (tzw. „odcisk palca”), którego wyrażenie następuje w formie szyfrowej. Dzieje się tak dzięki instrumentom kluczy (programów): publicznego i prywatnego.

Co to są klucze: prywatny i publiczny?

Istotą podpisu cyfrowego, opartego na asymetrycznym systemie kodowania jest wykorzystanie różnych (lecz matematycznie powiązanych) kluczy do podpisu.