Egzekucja a rozporządzenie zajętym majątkiem

Odpowiedź:

Jeżeli chodzi o nieruchomości, które zostały już zajęte przez komornika, to przedstawiony przez Pana pomysł nie ma raczej żadnego znaczenia dla sprawy, gdyż zgodnie z artykułem 930 kodeksu postępowania cywilnego „rozporządzenie nieruchomością po jej zajęciu nie ma wpływu na dalsze postępowanie. Nabywca może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. W każdym razie czynności egzekucyjne są ważne tak w stosunku do dłużnika, jak i w stosunku do nabywcy. Rozporządzenia przedmiotami podlegającymi zajęciu razem z nieruchomością po ich zajęciu są nieważne. Nie dotyczy to rozporządzeń zarządcy nieruchomości w zakresie jego ustawowych uprawnień.” Z treści tego przepisu wynika, iż przez zajęcie dłużnik nie traci prawa dysponowania zajętą nieruchomością, w tym także prawa jej zbycia, jednak należy przy tym pamiętać, iż czynność ta ma moc wiążącą dla dłużnika i nabywcy. Wprawdzie nie można żądać unieważnienia czynności, na podstawie której dokonano zbycia nieruchomości, tylko dlatego, że zbycie nastąpiło po zajęciu, jednak nabywca (tu byłaby to Pana córka) może uczestniczyć w postępowaniu w charakterze dłużnika. Innymi słowy, „nie uratuje” to nieruchomości od egzekucji. Podobnie jest w przypadku egzekucji z ruchomości. Zgodnie z artykułem 848 kodeksu postępowania cywilnego zajęcie ma ten skutek, że rozporządzenie ruchomością dokonane po zajęciu nie ma wpływu na dalszy bieg postępowania, a postępowanie egzekucyjne z zajętej ruchomości może być prowadzone również przeciwko nabywcy. Nic nie stoi zatem na przeszkodzie, aby rozporządził Pan składnikami swojego majątku na rzecz córki (nie ma takiego zakazu w przepisach), skutki jednak odniesie to takie jak powyżej.

Poza tym warto, aby Pan pamiętał, iż w stosunku do ruchomości jak i nieruchomości nie zajętyvh może mieć tu zastosowanie artykuł 527 kodeksu cywilnego. Zgodnie z nim gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Przyjmuje się przy tym, iż czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, jeżeli wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności. Wynika z tego zatem, iż Pana wierzyciele mogliby skutecznie skorzystać z przytoczonego przepisu (gdyż stan faktyczny spełniałby warunki przepisu).