Polski sąd a obce prawo

Odpowiedź:

W pierwszej kolejności należy wskazać na różnice między stosowaniem międzynarodowego prawa prywatnego a jurysdykcją krajową. Przepisy ustawy - Prawo międzynarodowe prywatne wskazują, jakie prawo materialne jest właściwe dla oceny konkretnego stosunku prawnego. Od tego, w którym państwie toczy się postępowanie, zależy zastosowanie odpowiednich reguł kolizyjnych, a w konsekwencji, jakie prawo materialne zostanie zastosowane.

Przy określeniu jurysdykcji krajowej natomiast chodzi o rozgraniczenie zakresu działania wymiarów sprawiedliwości różnych państw. Normy jurysdykcyjne z reguły regulują tylko kompetencje jednego - własnego państwa.

W związku z powyższym polski sąd może prowadzić postępowania w oparciu o przepisy prawa państwa obcego, np. prawa hiszpańskiego, jeżeli na podstawie ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe, prawo obce jest właściwe.

Rozporządzenie Rady WE, o którym Pan wspomina, wskazuje, że z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego mogą być pozywane, niezależnie od ich obywatelstwa, przed sądy tego Państwa Członkowskiego. Do osób, które nie są obywatelami Państwa Członkowskiego, w którym mają miejsce zamieszkania, stosuje się przepisy jurysdykcyjne właściwe dla obywateli tego państwa.

Zgodnie z art. 5 tego rozporządzenia, osoba, która ma miejsce zamieszkania na terytorium Państwa Członkowskiego, może być pozwana w innym Państwie Członkowskim:

1) a) jeżeli przedmiotem postępowania jest umowa lub roszczenia wynikające z umowy - przed sąd miejsca, gdzie zobowiązanie zostało wykonane albo miało być wykonane;

b) w rozumieniu niniejszego przepisu - i o ile co innego nie zostało uzgodnione - miejscem wykonania zobowiązania jest:

- w przypadku sprzedaży rzeczy ruchomych - miejsce w Państwie Członkowskim, w którym rzeczy te zgodnie z umową zostały dostarczone albo miały zostać dostarczone;

- w przypadku świadczenia usług - miejsce w Państwie Członkowskim, w którym usługi zgodnie z umową były świadczone albo miały być świadczone;

c) jeśli lit. b) nie ma zastosowania, wówczas stosuje się lit. a);