Wjazd na terytorium RP repatrianta

Pytanie: Babka obywatelki Białorusi była obywatelką Polski. Jest to stwierdzone w akcie urodzenia jej matki. Na jakich zasadach Białorusinka może ubiegać się o zezwolenie na pobyt czasowy a potem stały?

Odpowiedź:

Według prawa polskiego cudzoziemcem jest każda osoba nie posiadająca obywatelstwa polskiego. Przepisy dotyczące zezwoleń na pobyt stały nie stwarzają udogodnień dla osoby, w rodzinie której był polski obywatel. Pokrewieństwo ma wpływ sprawę pobytu czasowego, w tym znaczeniu, że cudzoziemiec może otrzymać odpowiednie zezwolenie, jeśli cudzoziemiec chce na terenie Polski połączyć się z rodziną. Zezwolenie na osiedlenie się (pobyt stały) może być wydane osobie, która przebywała przynajmniej 5 lat w Polsce na podstawie wizy, zezwolenia na czasowy pobyt lub statusu uchodźcy, ma zapewnione mieszkanie i utrzymanie oraz wykaże istnienie stałych więzów rodzinnych lub ekonomicznych łączących go z Polską. Inna jest natomiast sytuacja repatrianta. Może on nabyć obywatelstwo polskie w dniu przekroczenia granicy na podstawie wizy wjazdowej. Za repatrianta może być uznana osoba pochodzenia polskiego. Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się taką, która deklaruje narodowość polską, której jedno z rodziców, dziadków lub dwoje pradziadków miało obywatelstwo polskie oraz, która wykaże swój związek z polskością poprzez znajomość języka, obyczajów, tradycji. Decyzję w tej sprawie wydaje konsul. Może on wydać wizę wjazdowa jeśli dana osoba ma zapewnione mieszkanie i środki, by się utrzymać.