Ustawa o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym

Art. 2. 1. Mniejszością narodową, w rozumieniu ustawy, jest grupa obywateli polskich, która spełnia łącznie następujące warunki:
 1) jest mniej liczebna od pozostałej części ludności Rzeczypospolitej Polskiej;
 2) w sposób istotny odróżnia się od pozostałych obywateli językiem, kulturą lub tradycją;
 3) dąży do zachowania swojego języka, kultury lub tradycji;
 4) ma świadomość własnej historycznej wspólnoty narodowej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę;
 5) jej przodkowie zamieszkiwali obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 100 lat;
 6) utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.
2. Za mniejszości narodowe uznaje się następujące mniejszości:
 1) białoruską;
 2) czeską;
 3) litewską;
 4) niemiecką;
 5) ormiańską;
 6) rosyjską;
 7) słowacką;
 8) ukraińską;
 9) żydowską.
3. Mniejszością etniczną, w rozumieniu ustawy, jest grupa obywateli polskich, która spełnia łącznie następujące warunki:
 1) jest mniej liczebna od pozostałej części ludności Rzeczypospolitej Polskiej;
 2) w sposób istotny odróżnia się od pozostałych obywateli językiem, kulturą lub tradycją;
 3) dąży do zachowania swojego języka, kultury lub tradycji;
 4) ma świadomość własnej historycznej wspólnoty etnicznej i jest ukierunkowana na jej wyrażanie i ochronę;
 5) jej przodkowie zamieszkiwali obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od co najmniej 100 lat;
 6) nie utożsamia się z narodem zorganizowanym we własnym państwie.
4. Za mniejszości etniczne uznaje się następujące mniejszości:
 1) karaimską;
 2) łemkowską;
 3) romską;
 4) tatarską.