Praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów

Ustawa antymonopolowa chroni tylko zbiorowe interesy konsumentów, co oznacza, że jej przepisy nie mają zastosowania do naruszenia indywidualnych interesów poszczególnych konsumentów. Naruszenie interesów musi być powszechne i musi dotyczyć zbiorowego interesu większej grupy konsumentów. Ustawa antymonopolowa wprowadza własną definicję konsumenta. Jest nim każdy, kto zawiera umowę z przedsiębiorcą w celu niezwiązanym bezpośrednio z działalnością gospodarczą.

Jakie praktyki można uznać za naruszające interesy konsumentów?

Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie wymienia wyczerpująco praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, które są na jej podstawie zakazane. Wskazuje jedynie przykładowe formy naruszeń. Są nimi m.in. naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, stosowanie nieuczciwej lub wprowadzającej w błąd reklamy lub też inne czyny nieuczciwej konkurencji (określone w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji), które godzą w zbiorowe interesy konsumentów.

Największe zagrożenie dla zbiorowych interesów konsumentów znajduje się jednak w powszechnie stosowanych wzorcach umownych, które stosowane są w masowym obrocie np. bankowym. Wzorce umowne stosowane przez banki często stawiają konsumenta w niekorzystnej sytuacji. Bazują one na niewiedzy, a często także na nieświadomości klientów banków o zobowiązaniach zaciąganych przez nich poprzez zawarcie jakiejkolwiek - czy to kredytowej, czy innej umowy z bankiem. Konsument najczęściej po prostu nie czyta postanowień umownych - które są zwykle takie same dla rzeszy konsumentów - są więc wzorcami umownymi, którymi banki posługują się masowo. Dzieje się to zwykle w pośpiechu, bez należytej uwagi i zrozumienia wagi zaciąganych zobowiązań.