Obowiązek zwrotu bonifikaty

1) na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz innych celów publicznych,
2) osobom fizycznym i osobom prawnym, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą, sportową lub turystyczną, na cele niezwiązane z działalnością zarobkową, a także organizacjom pożytku publicznego na cel prowadzonej działalności pożytku publicznego,
3) organizacjom zrzeszającym działkowców z przeznaczeniem na pracownicze ogrody działkowe, 
4) poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercy, jeżeli nieruchomość została od niego przejęta przed dniem 5 grudnia 1990 r., 
5) na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, 
6) kościołom i związkom wyznaniowym, mającym uregulowane stosunki z państwem, na cele działalności sakralnej, 
7) jako lokal mieszkalny, itp.

Z punktu widzenia przedstawionego problemu istotny jest ustęp 2 powołanego artykułu, zgodnie z którym jeżeli nabywca nieruchomości zbył nieruchomość lub wykorzystał ją na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty, przed upływem 10 lat, licząc od dnia jej nabycia, a w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, jest zobowiązany do zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji. Zwrot następuje na żądanie właściwego organu.
Zatem organ administracji publicznej może żądać od podmiotu spełnienia określonego obowiązku, a mianowicie zapłaty odpowiedniej kwoty pieniężnej. Z punktu widzenia prawa żądanie zwrotu udzielonej bonifikaty jest niczym innym niż żądaniem zwrotu części ceny. Sposób redakcji omawianego przepisu wskazuje, iż wystąpienie z żądaniem zwrotu jest obowiązkiem organu. W przypadku, gdy zwrot nie zostanie dokonany dobrowolnie po wezwaniu przez organ, organ ten jest uprawniony (a nawet zobowiązany) do wystąpienia na drogę sądową (sprzedający wystąpi z pozwem o zapłatę).