Prawa konsumenta europejskiego

Wszystkie prawa konsumenta europejskiego można sprowadzić do 5 zasad:

1. Prawo do pełnej informacji o cechach i skutkach działania wyrobów;
2. Prawo do bezpieczeństwa użytkowania;
3. Prawo do odszkodowania za doznane szkody wywołane wadą wyrobów;
4. Prawo wyboru (zakaz praktyk monopolistycznych);
5. Prawo do organizowania zbiorowych działań na rzecz ochrony swoich interesów.

Gdzie są uregulowane prawa konsumenta europejskiego?

Prawa te muszą być uznawane przez każdego przedsiębiorcę chcącego wejść na rynek UE i skutecznie na nim konkurować. Wymagały one jednak formalnych rozwiązań legislacyjnych obowiązujących wszystkich członków Wspólnot. Prace legislacyjne trwały aż do 1985 r. W rezultacie europejski model odpowiedzialności za produkt przyjął postać Dyrektywy Rady 85/374/EEC o przybliżeniu ustaw, przepisów oraz postanowień administracyjnych państw członkowskich, dotyczących odpowiedzialności za wyroby wadliwe. Jej nowelizacja miała miejsce 10 maja 1999 r. (99/34/EC). Stanowi ona ramowy wzorzec, którego treść musi być wprowadzona we wszystkich państwach członkowskich UE.

Sprawy umów gospodarczych regulują kodeksy cywilne, których podstawowe rozwiązania są we wszystkich krajach europejskich zbieżne. Prawo cywilne wymaga, by towary cechowały się jakością kupiecką i nadawały się do zamierzonych zastosowań. Pomiędzy nabywcą a sprzedawcą zachodzi stosunek prawny. Tylko nabywca ma podstawy do roszczeń za szkody lub straty i tylko względem sprzedawcy. Może to uruchamiać zwrotne roszczenie sądowe. W umowach z klientem nie można stosować klauzul wyłączających odpowiedzialność sprzedawcy.