Niezgodność towaru z umową

Odpowiedź:

Do sprzedaży konsumenckiej (czyli dokonywanej w zakresie dzialalnosci przedsiebiorstwa sprzedaży rzeczy ruchomej osobie fizycznej, która nabywa te rzecz w celu niezwiązanym z działalnością zawodową lub gospodarczą) zastosowanie znajduje ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej, która wprowadza szczególny, w stosunku do przepisów kodeksu cywilnego, reżim odpowiedzialności sprzedawcy za wady przedmiotu sprzedaży. Ustanowiona w niej została swoista ustawowa gwarancja co do jakości, której warunkiem jest niezgodność towaru z umową i istnienie tej niezgodności w chwili wydania towaru konsumentowi. Niezgodność towaru z umową występuje wtedy, gdy nie posiada on właściwości określonych w umowie nawet, gdy nie ma to znaczenia dla wartości czy użyteczności towaru. Jeśli jednak jakaś wada została przewidziana w umowie, sprzedawca nie będzie za nią odpowiadał.

Sprzedawca nie ponosi jednak odpowiedzialności, jeśli kupujący w chwili wydania towaru wiedział o danej wadzie lub, oceniając rozsądnie, powinien był o niej wiedzieć. Jeśli tak nie było, odpowiedzialność sprzedawcy będzie trwała przez dwa lata od wydania towaru. Kupujący powinien zawiadomić sprzedawcę o niezgodności towaru z umową najpóźniej przed upływem dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności. Będą mu z tego tytułu przysługiwać następujące roszczenia:

1. o doprowadzenie towaru do stanu zgodnego z umową przez nieodpłatną naprawę albo wymianę na towar nowy,

2. o obniżenie ceny albo o odstąpienie od umowy (jeśli nie jest możliwe skorzystanie z roszczenia z punktu pierwszego).

Jednakże kupujący nie może odstąpić od umowy, gdy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest nieistotna.

W kwestii zaliczki należy zacząć od tego, że w przeciwieństwie do zadatku, nie stanowi ona formy zabezpiecznia wykonania umowy, jest jedynie kwotą wpłaconą na poczet przyszłych należności. Dlatego w razie niewykonania umowy konsument może domagać się jej zwrotu, a sprzedawca nie może tego odmówić. Natomiast jeśli strony zamierzały ustanowić zadatek posługując się terminem "zaliczka", można przyjąć, że kwota ta rzeczywiście była zadatkiem, jeśli taka w istocie była wola stron.