Właściwość sądu i prawa polskiego

W opisanym przypadku chodzi o nabywców finalnych (konsumentów), którzy są obywatelami polskimi. Do zobowiązań z umowy przeniesienie praw autorskich stosuje się prawo właściwe dla nabywcy tych praw. Zgodnie z art. 25 prawa międzynarodowego prywatnego strony mogą poddać swe stosunki w zakresie zobowiązań umownych wybranemu przez siebie prawu, jeżeli pozostaje ono w związku z zobowiązaniem.

W umowie licencyjnej, która jest spolszczona i wyłącza jurysdykcję sądu polskiego w stosunku do konsumenta postanowienie takie jest niedozwolone. Zatem jurysdykcja sądu polskiego nie może być przez takie postanowienie wyłączona. Czym innym jest jurysdykcja a czym innym prawo właściwe.

Można ustalić, która z wersji jest wiążąca i które prawo do niej należy stosować. Warunkiem skutecznego doręczenia wzorca umownego jest dostarczenie też wersji angielskiej i poinformowanie konsumentów (użytkowników), że jest to tylko tłumaczenie wiążącej wersji regulaminu - umowy licencyjnej, z zaznaczeniem, że wątpliwości wynikające z tłumaczenia i interpretacja ich następuje wedle treści umowy angielskiej i prawa angielskiego. Jeśli strony nie postanowiły inaczej, podstawą wykładni takich dokumentów jest ich wersja w języku polskim.

Sądom polskim przysługuje jurysdykcja przewidziana w tym kodeksie, chociażby w tej samej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami toczyło się postępowanie przed sądem państwa obcego. Konsekwencją tego przepisu jest to, że przed sądem polskim nie można skutecznie podnieść zarzutu stanu sprawy w toku w sądzie zagranicznym (lis alibi pendens) i na tej podstawie żądać odrzucenia pozwu lub wniosku.