Co świadczy o dobrej wierze ubiegającego się o stwierdzenie zasiedzenia – opinia prawna

Opinia prawna
 

Zasiedzenie jest jednym ze sposobów nabycia własności,  które następuje z uwagi na upływ czasu. Instytucja prawna zasiedzenia znalazła uregulowanie w rozdziale II, działu III Księgi II kodeksu cywilnego (k.c.). Zgodnie z art. 172 § 1 k.c. posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Przesłankami nabycia nieruchomości w drodze zasiedzenia są więc: posiadanie samoistne, kwalifikacja posiadania tj. dobra lub zła wiara posiadacza oraz upływ czasu. Podkreślić należy, iż posiadanie prowadzące do zasiedzenia musi być samoistne i nieprzerwane. Na korzyść posiadacza przemawia domniemanie ciągłości, domniemanie, że ten, kto rzeczą faktycznie włada, jest posiadaczem samoistnym i domniemanie istnienia dobrej wiary.

Aby mówić o zasiedzeniu, jasno określić należy jego przedmiot. Podkreślenia wymaga, iż zasiedzenie dotyczy jedynie takiej rzeczy, która może być przedmiotem własności. Ogólnie rzecz ujmując, przedmiotem zasiedzenia może być prawo własności, użytkowania wieczystego, a także służebność gruntowa.
Zarówno judykatura, jak i doktryna uznają także za dopuszczalne nabycie w drodze zasiedzenia prawa własności lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odrębnej własności lokali (orzeczenie SN z 6 maja 1980 r.