Dokumenty w IPN

Pytanie: Do mojej teczki w IPN dostarczono sfałszowany dokument donos. Dokument ten pojawił się m. in. na życzenie sądu na rozprawie razem z teczką o współpracy z SB. Biegły od pisma stwierdził, że jest to dokument nie pisany ręką niżej podpisanego i, że został wykonany ręką innej osoby, próbki pisma której mu dostarczono. Co mogę zrobić w powyższej sytuacji przeciwko autorowi fałszywki?

Odpowiedź:

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 października 1979 r. ( II KR 10/79, OSNPG 1980, nr 11, poz. 127) stwierdził, że "dokument został podrobiony wówczas, gdy nie pochodzi od tej osoby, w której imieniu został sporządzony". Zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie panuje zgodny pogląd, ze podrobienie stanowi zamach na autentyczność dokumentu, gdyż sprawca sporządza dokument przy zachowaniu pozorów, że pochodzi on od innej osoby. Podrobienie polega na działaniu sprawcy powodującym, że z danym dokumentem związane jest określone prawo ze względu na zawartą w nim treść stanowi on dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mających znaczenie prawne. Wprowadzane przez sprawcę element lub elementy powodują to, że danemu dokumentowi nadawany jest pozór autentyczności. Takim elementem może być określona treść, podpis, odbity znak pieczęci. Możliwe jest więc podrobienie dokumentu poprzez sporządzenie całej jego treści lub przez uzupełnienie zapisu lub treści przez określony fragment. Przestępstwo określone w art. 270 § 1 kk - sfałszowanie dokumentu, polega na umyślności. Sprawca może działać jedynie z zamiarem bezpośrednim czyli w celu użycia danego dokumentu jako autentyczny. Kodeks karny przewiduje za sfałszowanie dokumentu karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Przestępstwo to jest ścigane z urzędu i w związku z tym ma do niego zastosowanie art. 304 k.p.k. o społecznym obowiązku zawiadomienia prokuratury lub Policji o popełnieniu takiego przestępstwa.