Fałszywe dokumenty w IPN

Odpowiedź:

Dostarczenie i wykorzystanie fałszywego dokumentu jak autentycznego może wypełniać znamiona przestępstwa określonego w art. 270 § 1 kodeksu karnego - użycie dokumentu sfałszowanego. Samo użycie polega na posłużeniu się dokumentem w związku z jego przeznaczeniem, skorzystania z wynikających z niego praw bądź w celu wykazania innemu podmiotowi wynikających z treści dokumentu: dowodu prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mających znaczenie prawne. Użycie fałszywego dokumentu związane jest z wykorzystaniem jego znaczenia dowodowego wobec odpowiedniego adresata i w odpowiednich okolicznościach i ma to miejsce wyłącznie wówczas gdy ma to znaczenie prawne. Użycie podrobionego lub przerobionego dokumentu polega również na takim działaniu sprawcy, które umożliwia zapoznanie się adresata użycia z dokumentem. Może to przejawiać się w formie osobistego przedłożenia dokumentu adresatowi, przesłania go (pocztą, e-mailem, faksem przez posłańca) albo pozostawienia dokumentu w miejscu, w którym adresat będzie mógł się z nim zapoznać. Przestępstwo określone w art. 270 § 1 polega na umyślności. Jakkolwiek przepis nie wyraża tego bezpośrednio, to użycia dokumentu, wedle zgodnego stanowiska doktryny można dopuścić się z zamiarem bezpośrednim czyli działając w celu wykorzystania go jako autentyczny jak również z zamiarem ewentualnym gdy sprawca przewidując użycie sfałszowanego dokument godzi się na to.  Za popełnienie tego czynu kodeks karny przewiduje zagrożenie grzywną, kara ograniczenia wolności albo od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Przestępstwo to jest ścigane z oskarżenia publicznego, wobec tego zgodnie z art. 304 § 1 kpk każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję.