Podwyższenie alimentów

Odpowiedź:

Przez obowiązek alimentacyjny należy rozumieć dostarczanie niezbędnych środków utrzymania osobie, która nie jest w stanie ich samodzielnie zdobyć, a w przypadku dzieci i młodzieży, także środków wychowania. Na środki utrzymania składają się nie tylko podstawowe potrzeby związane z mieszkaniem, wyżywieniem, posiadaniem odzieży i z zapewnieniem podstawowej opieki zdrowotnej, czyli tzw. minimum egzystencji, ale także, o czym nie wszyscy wiedzą, środki na zaspakajanie podstawowych potrzeb kulturalnych i rozrywkowych, co razem określane jest jako środki na usprawiedliwione potrzeby.

Natomiast niezbędne dziecku środki wychowania to przede wszystkim wydatki na szkołę i pomoce szkolne. Obowiązek spełniania takich potrzeb dotyczy w zasadzie związanych pokrewieństwem członków rodziny, z różnym pierwszeństwem, choć istnieją wyjątki, gdzie do powstania takiego obowiązku wcale nie potrzebne będą więzy rodzinne (np. gdy obowiązek spoczywa na ojcu dziecka pozamałżeńskiego). O powstaniu obowiązku alimentacyjnego rozstrzyga sytuacja ekonomiczna zarówno uprawnionego jak i zobowiązanego z tego tytułu, choć i tu nie jest to zasadą absolutną - w niektórych przypadkach to zasady współżycia społecznego zdecydują, czy powstanie taki obowiązek. Okoliczność znalezienia się w ciężkiej sytuacji ekonomicznej jako przesłanki koniecznej do bycia uprawnionym z tytułu alimentów nie dotyczy bezpośrednio nieusamodzielnionych dzieci, którym zawsze będzie przysługiwało roszczenie alimentacyjne. Niemniej jednak, gdy dojdzie do sądowego ustalenia alimentów, sąd rozstrzygając o wysokości świadczeń alimentacyjnych w takich sprawach zawsze będzie brał pod uwagę, „ważył” zamożność zobowiązanego ze stopniem niedostatku uprawnionego.

Aby móc dochodzić świadczeń alimentacyjnych trzeba, co do zasady, popaść w niedostatek. Zagadnienie rozmiaru niedostatku uprawnionego w rzeczywistości sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: jakiego rodzaju potrzeb nie jest on w stanie pokryć. Otóż przez usprawiedliwione potrzeby rozumie się nie tylko te elementarne, polegające na zapewnieniu minimum egzystencji, ale także te, które stwarzają normalne warunki bytowania, odpowiadające wiekowi, stanowi zdrowia.

Uprawnionym do alimentów jest zatem ten, kto podejmując działania, nie potrafi uczynić zadość tym potrzebom.