Obowiązek wzajemnej pomocy między małżonkami

Pytanie: Jesteśmy małżeństwem od marca 1991 roku. Poznaliśmy się w firmie, w której oboje pracowaliśmy. W czerwcu 1992 roku urodził nam się syn. Żona przestała pracować. Gdy syn ukończył 3 lata, pierwszy raz poprosiłem żonę, aby poszła do pracy a syn do przedszkola. Pracując na różnych stanowiskach mój poziom zarobków na ogół wystarczał do zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny. Moja żona przez te wszystkie lata tłumaczyła mi, że albo jest chora i niezdolna do pracy chociaż żadne badania, którym się poddała nie wykazały żadnej choroby albo że jej powołaniem i celem jest wychowanie i opieka nad synem. Gdy syn poszedł do przedszkola, a potem do szkoły, żona odmawiała pójścia do pracy. Sytuacja finansowa była zawsze w miarę dobra, chociaż nie udało się nigdy nic zaoszczędzić. Jednym z argumentów, że nie może pójść do pracy było to, że nasz syn jest uzdolniony muzycznie, więc ona musi go dopilnować, aby talent się nie zmarnował. Wykazywała przy tym nadopiekuńczość wyręczając go we wszystkim, nie pozwalając przez to na usamodzielnianie się. W momencie, gdy syn ukończył szkołę podstawową zagroziłem żonie, że jeśli natychmiast nie pójdzie do pracy, to przestanę łożyć na jej utrzymanie. W odpowiedzi na to żona zapisała się na studia zaoczne, obiecując jednocześnie, że pójdzie do pracy jak tylko ją znajdzie. Niestety nawet jej nie szukała. Stosunki bardzo się pogorszyły. Od lat w naszym związku nie ma miłości. Żona poświęciła całą swoją uwagę synowi, pozostawiając mi rolę jedynego żywiciela rodziny. Przez te wszystkie lata żona wykonywała w domu podstawowe prace domowe, jak gotowanie, sprzątanie, pranie, w najbardziej podstawowym zakresie. Przez okres, gdy syn był w szkole podstawowej - czyli przez 6 lat - całymi dniami przebywała u teściów, którzy mieszkali na ulicy sąsiadującej ze szkołą syna. Codziennie zawoziła syna do szkoły, przebywała u teściów, gdy syn wracał ze szkoły - jadł obiad u teściów, odrabiał lekcje i wieczorem wracali do domu. Obecnie sytuacja jest taka: syn (15 lat) jest w II klasie gimnazjum, żona (46 lat) studiuje na II roku - studiach zaocznych i nie podejmuje pracy, ja nadal pracuję chociaż mam coraz większe kłopoty z kręgosłupem - stwierdzone wypukliny grożące w przyszłości operacją i przypuszczalnie brakiem możliwości kontynuowania pracy zarobkowej. Od 2 lat mamy rozdzielność majątkową. Moje zarobki pozwalają mi na bardzo skromne utrzymywanie mojej rodziny, ale postawa żony przez te lata spowodowała, że chcę aby zaczęła wreszcie wnosić wkład finansowy w nasz związek. Jak długo w takiej sytuacji mam obowiązek utrzymywać moją żonę?