Podwyższenie alimentów a dochody drugiej żony

Odpowiedź:

Rozdzielność majątkowa małżonków i realizacja obowiązku alimentacyjnego to dwie różne sprawy, nie mające na siebie wzajemnie wpływu. Umowa o rozdzielności majątkowej reguluje sprawy majątkowe pomiędzy małżonkami. Ma znaczenie w razie ich ewentualnych rozliczeń, umożliwia większą swobodę w zarządzaniu własnymi majątkami, gdyż w tym zakresie jeden małżonek nie potrzebuje już zgody na dokonanie czynnośći przekraczjącej zakres zwykłego zarządu, gdy czyności ta dotyczy składnika majątku wchodzącego w skład majątku odrębnego tego małżonka. Obowiązek alimentacyjny rodzica względem dziecka natomiast ma zupełnie inny charakter. Chodzi tu o ponoszenie odpowiedzialności za wychowanie i środki utrzymania przeznaczonych dla dzieci ojca. Fakt, iż została Pani zobowiązana do przedstawienia swoich dochodów jest w pełni zgodne z prawem. Sędzia bowiem ma za zadanie w toczącym się postępowaniu ustalić standard życia dziecka zobowiązanego i samego zobowiązanego. Natomiast standardu życia nie tworzą przecież same tylko dochody Pani męża. Ustalenie to jest konieczne z tego względu, iż w doktrynie prawa rodzinnego przyjmuje się, iż uprawniony (tu dziecko) ma prawo do życia w tym samym lub co najmniej zbliżonym standardzie co zobowiązany (tu ojciec). Państwa umowa o rozdzielności majątkowej nie ma tu nic do rzeczy. Stwierdzenie sędzi, iż w braku pieniędzy zobowiązany powinien sprzedać samochód jest także w pełni uzasadnione i nie świadczy o stronniczości sędzi. Bowiem z obowiązku alimentacyjnego względem dziecka nie zwalnia nawet trudna sytuacja materialna rodziców. Zmuszeni są zatem dzielić się z dziećmi nawet bardzo szczupłymi dochodami, a w sytuacjach skrajnych, zwłaszcza o charakterze przejściowym, sprostanie obowiązkowi alimentacyjnemu wymagać będzie poświęcenia części składników majątkowych (np. sprzedaż samochodu, czy innej ruchomości). Proszę pamiętać o tym, iż oboje rodzice są zobowiązani do świadczeń alimentacyjnych wobec dzieci, a zakres tego obowiązku wyznacza z jednej strony poziom usprawiedliwionych potrzeb osób alimentowanych, z drugiej zaś - zarobkowe i majątkowe możliwości każdego z zobowiązanych. Możliwości te określa się nie według faktycznie osiąganych dochodów, ale według tego, jakie dochody może osiągnąć zobowiązany do alimentowania przy założeniu, że dokłada wszelkich starań i swoje możliwości zarobkowe w pełni wykorzystuje.