Przyczynianie się do zaspokajania potrzeb rodziny

Na małżonkach ciąży obowiązek, by każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniał się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Obowiązku tego nie znosi pozostawanie przez małżonków w separacji faktycznej. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać nie tylko na spełnianiu świadczeń pieniężnych, ale także w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym. Jeżeli możliwości zarobkowe Pana małżonki są mniejsze niż Pana, powinien Pan świadczyć na rzecz małżonki w takim zakresie, aby stopa życiowa Państwa pozostała na tym samym poziomie. Ponadto powinien Pan wziąć pod uwagę fakt, że Państwa wspólne małoletnie dziecko pozostaje pod pieczą Pana małżonki i powinien się Pan w równym stopniu przyczyniać do ponoszenia kosztów utrzymania dziecka. Nie da się ustalić abstrakcyjnie kwoty wystarczającej dla zadośćuczynieniu obowiązku zaspokajania potrzeb wspólnie założonej rodziny, gdyż kwota ta zależy od możliwości zarobkowych Pana i Pana żony, uzasadnionych potrzeb Pana, Pana żony i wspólnego dziecka i innych okoliczności, które można ocenić na podstawie konkretnego przypadku. Małżonkowie mogą więc porozumieć się, że zaspokajanie potrzeb rodziny będzie następowało przez świadczenia pieniężne przez jednego z nich, a przez drugiego przez pracę we wspólnym gospodarstwie domowym oraz osobistych staraniach o wychowanie dzieci. W tym celu powinni ustalić jaka kwota stanowiła będzie zadośćuczynienie obowiązkowi zaspokajania potrzeb rodziny.

Jeden z małżonków może w takim przypadku wystąpić do sądu o orzeczenie obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny. W tym celu żona powinna wnieść pozew do sądu i zostanie przeprowadzona rozprawa. Sąd w orzeczeniu oceni w jakiej wysokości małżonek obowiązany będzie do przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny.

Żona może również wystąpić do sądu z pozwem o zasądzenie alimentów na rzecz dziecka oraz na swoją rzecz. Co do zasady uprawniony do świadczeń alimentacyjnych może żądać zasądzenia alimentów na przyszłość, ale nie jest wyłączone żądanie zasądzenia świadczeń alimentacyjnych za okres nie dłuższy niż 3 lata wstecz (okres przedawnienia roszczeń alimentacyjnych), jeżeli usprawiedliwione potrzeby uprawnionego nie zostały zaspokojone, albo uprawniony do świadczeń alimentacyjnych zaciągnął kredyt celem zaspokojenia tych potrzeb.

Jeżeli małżonek wystąpi z pozwem o zaspokajanie potrzeb rodziny, bądź zasądzenie alimentów sąd może uznać kwotę świadczoną przez małżonka za zbyt niską i określić ten obowiązek w innej wysokości.