Środki utrzymania podczas separacji faktycznej

Pytanie: Jestem chory na stwardnienie rozsiane. Zaraz po zdiagnozowaniu choroby żona moja postanowiła mnie opuścić. Mamy jedno dziecko. Teraz postanowiła, by sąd orzekł separację (mieszkamy oddzielnie od 13.06.01). Czy mam prawo ubiegać się o alimenty (żona nie pracuje; dziecko mieszka z żoną; co miesiąc płacę umówioną kwotę na dziecko)?

Odpowiedź:

Po pierwsze należy podkreślić, że żona sama nie jest w stanie zadecydować o formalnej separacji. Może w tym celu jedynie złożyć odpowiedni pozew do sądu. Decyzja, czy separacja zostanie orzeczona zależy od uznania sądu. W Pańskim przypadku sprawa nie jest jeszcze przesądzona. Należy w tym miejscu przytoczyć przepis Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który mówi, że mimo zupełnego rozkładu pożycia orzeczenie separacji nie jest dopuszczalne, jeżeli wskutek niej miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie separacji byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd może przyjąć, że jeśli wyłączną przyczyną decyzji żony jest Pańska ciężka choroba, to orzeczenie separacji w takich okolicznościach jest niedopuszczalne. Podkreślić jednak należy, iż nawet, jeśli separacja zostanie orzeczona, to małżonek, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. Jeżeli zatem z powodu swojej choroby znalazł się Pan w niedostatku, może Pan wystąpić z pozwem o alimenty od swojej żony. Obowiązek jednego małżonka do dostarczania środków utrzymania drugiemu małżonkowi po orzeczeniu separacji wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych tego małżonka. Należy zauważyć, że w wyniku zmiany, jaka nastąpiła na skutek choroby może Pan także wnieść do sądu pozew o zmniejszenie wysokości alimentów wobec dziecka.