Trwała niezdolność do pracy a wysokość zachowku

PYTANIE: Moja mama wystąpiła o zachowek w sprawie spadkowej po swej matce, jako że została pominięta w testamencie. W chwili śmierci swej matki miała 78 lat. Pobierała z ZUS emeryturę od 67. roku życia, a gdy ukończyła 75 lat przyznano jej dodatek pielęgnacyjny. W tej chwili kwestionowana jest żądana przez nią wysokość zachowku (2/3). Pozwani twierdzą, że należy się 1/2. Występując o zachowek w wysokości 2/3 kierowaliśmy się następująca myślą: by otrzymać dodatek pielęgnacyjny do emerytury przed ukończeniem 75. roku życia należy przedstawić orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy. Po ukończeniu 75. roku życia dodatek pielęgnacyjny przyznawany jest automatycznie bez wymogu przedstawienia takiego orzeczenia - wniosek: osoba, która uzyskuje dodatek pielęgnacyjny do emerytury po ukończeniu 75. roku życia z mocy prawa jest traktowana jako całkowicie niezdolna do pracy. Czy powyższe rozumowanie jest poprawne, a jeśli NIE to dlaczego?

FRAGMENT ODPOWIEDZI: Na podstawie art. 991 § 1 kodeksu cywilnego (k.c). zstępnym, małżonkowi oraz rodzicom spadkodawcy, którzy byliby powołani do spadku z ustawy, należą się, jeżeli uprawniony jest trwale (...)