Zmiana ustawy a świadczenie nienależne

Odpowiedź:

W okresie, którego dotyczy pytanie przepisy określające co jest świadczeniem nienależnym brzmiały tak samo jak obecnie. Za nienależne świadczenie uważa się bowiem między innymi świadczenie wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń pod warunkiem, że osoba została pouczona o braku do ich pobierania. Jeżeli osoba, która pobrała nienależne świadczenie, a powiadomiła o tym fakcie organ rentowy, może być zobowiązana do zwrotu kwoty za okres nie dłuższy niż 12 miesięcy. W innym wypadku organa rentowy ma prawo żądać zwrotu za maksymalnie 3 lata. Z pytania wynika, że problem dotyczy nowelizacji ustawy, w wyniku której zmieniona została definicja przychodu. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 7 czerwca 2001 r., sygn IIIAua 1996/2000, opubl. Prawo pracy 2002/4, str.45 ubezpieczony powinien zostać odpowiednio pouczony o tym, co uważa się za przychód. Brak takiego pouczenia wywołuje ten skutek, że świadczenie nie może zostać uznane za nienależne i organ rentowy nie może żądać jego zwrotu. Ustawa z dnia 8 lipca 1999 r., weszła w życie z dniem ogłoszenia, lecz z mocą od 1 stycznia 1999. W związku z tym brak pouczenia o zmienionym pojęciu przychodu nie może dotyczyć okresu poprzedzającego jej ogłoszenie, może jednak dotyczyć okresu od jej ogłoszenia, tj. od 26 sierpnia 1999 r.