Oddelegowanie pracowników a ZUS

Jakim przepisom z zakresu ubezpieczeń społecznych podlega pracownik oddelegowany do pracy w innym kraju UE?

Od 1 maja 2004 r. Polska objęta została koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich UE/EOG. Podstawą prawną tej koordynacji jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 (dalej: rozporządzenie). Rozporządzenie to określa między innymi zasady ustalania właściwego ustawodawstwa z zakresu zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych przemieszczających się na terytorium UE. 

W myśl art. 13 ust. 2 lit. a rozporządzenia – co do zasady – pracownik najemny podlega ustawodawstwu z zakresu zabezpieczenia społecznego tego państwa członkowskiego UE, na terytorium którego wykonuje pracę, nawet jeżeli zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego lub jeżeli przedsiębiorstwo lub pracodawca, który go zatrudnia, ma swoją zarejestrowaną siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności na terytorium innego państwa członkowskiego. Od tej zasady rozporządzenie nr 1408/71 przewiduje pewne wyjątki.

Pracownik skierowany do wykonywania pracy w innym państwie członkowskim UE w zakresie zabezpieczenia społecznego będzie podlegać przepisom kraju zamieszkania pod warunkiem, że przewidywany okres wykonywania pracy w innym państwie nie będzie przekraczał 12 miesięcy i dany pracownik nie został wysłany w miejsce innej osoby, której okres skierowania upłynął.  

W świetle powyższych uwag, pracownicy wysłani do innego kraju podlegać będą polskim przepisom z zakresu ubezpieczeń społecznych pod warunkiem, iż przewidywany okres wykonywania pracy w innym kraju nie będzie przekraczał 12 miesięcy. Możliwość zastosowania polskich przepisów potwierdza się na podstawie wystawionego i poświadczonego przez ZUS druku E 101.